|
Alevi Müziğine dair...
Deste Günaydın, Sabahat Akkiraz ile beraber, Aleviler adına müzik icra eden günümüzün en büyük bayan sesidir. Gerçekten mükemmel ötesi bir sesi var. Özellikle söylediği deyişler ve uzun havalar, insanı
adeta kendinden geçiriyor. Ama maalesef bu mükemmel ses bırakalım geneli, Alevi toplumu tarafından bile desteklenmiyor. Bizce Deste Günaydın’ın sesi evrensel anlamda bile çok ilgi görür. Ama örgütsüzlük bu güzel
sesin çıkmasını engelliyor. Güçlü bir Alevi örgütlenmesi olsa, Deste Günaydın başta olmak üzere bu mükemmel sesleri bütün insanlığa tanıtır. Olmadığı için yerel kalıyor. Örgütsüzlük ve maddi çıkar peşinde koşmak,
sanatı sanatsızlaştırıyor.
Oysaki sanatçı sürekli gelişim demektir. Sanatçı toplumun kuyrukçusu değil, öncüsü olmalıdır. Modern toplumlar sanata ve sanatçıya bu yüzden önem veriyorlar. Deste Günaydın örneğinde olduğu gibi,
sanatçılar sanatla ilgili akademik bir eğitim almadıkları müddetçe yaptıkları sanat kalıcı olmaz. Eğer bazıları bir kaç tane Pir Sultan türküsü okuyarak bir kaset doldurup, üç beş tane ahbaplarının sayesinde çıkıp
bir gecede iki tane deyiş söylemeyi sanat olarak kabûl ediyorlarsa, diyecek lafımız yok. Ama günümüz gerçekliği böyle. Çıkıp iki türkü okuyan, bağlama çalan herkes kendisini sanatçı görüyor.
Oysaki sanatçı, sürekli üreten demektir. Ama maalesef başta Alevi sanatçılar olmak üzere, sanatçılar üretmeyi bırakalım sürekli tüketiyorlar. 70’li yıllardan bu yana, içinde Pir Sultan’ın, Karacaoğlan’ın,
Aşık Veysel’in olmadığı çalışma yok gibidir. Çıkan albümlerde mutlaka bu ölümsüzleşmiş gerçek sanatçıların eserleri vardır. Bundan asırlarca önce yaşamış Pir Sultan’ın eserleri hâlâ en popüler olan eserlerse, bundan
ders almak gerekir. Sanatçı ya Pir Sultan’ı örnek alacak, ya da popülizme hizmet edip, iki gün sonra bir daha anılmamak üzere unutulmayı.
|
